::dattebayo::

กระสุนวงจักร ปะทะ พันปักษา! พลังแท้จริงของพวกเค้านั้น..!!

เกิดแรงระเบิดขึ้นจนพื้นน้ำกระจาย นารุโตะกับซาสึเกะกระเด็นไปคนละทาง

เซ็ตสึตัวขาวรับตัวซาสึเกะไว้: "โอ้ย!"

ซาสึเกะ: "อูย..."

ซาสึเกะ: "แก...ตั้งแต่เมื่อไหร่..."

เซ็ตสึตัวขาว: "...ช่างเถอะ ดูท่ากำลังแย่เลยนี่"

เซ็ตสึตัวขาว: "ดูท่าต้องเรียกเค้ามาแล้วสิ...เจ้านี่ท่าทางจะไม่ยอมถอยง่ายๆแฮะ..."

คาคาชิ: "นารุโตะ เข้าใจรึยังล่ะ?!"

นารุโตะ: "นี่มัน...ชัดเจนเลย"

ตัดไปที่มาดาระ

มาดาระ: "ก่อนสงครามจะเริ่ม ดูเหมือนเราต้องไปตามเก็บเนตรสังสาระซะก่อน... (!)"

เซ็ตสึตัวขาวโผล่มา:"ซาสึเกะ...กำลังแย่...จะเอายังไงกันดี?"

กลับมาที่นารุโตะ

คาคาชิ: "ชัดแล้วใช่มั้ย...? เค้าก็พูดแบบนั้นเองไม่ใช่รึ?!"

ซากุระ: ....

มาดาระปรากฏตัวขึ้น

คาคาชิ: !

มาดาระ: "ชั้นบอกแล้วไงให้เธอกลับไปพัก"

คาคาชิ: "มาดาระ..."

มาดาระ: "เก้าหางรึ..."

มาดาระ: "ไว้ชั้นจะสร้างที่เหมาะๆให้พวกเธอสู้กันนะ....ตอนนี้ไปได้แล้ว"

เซ็ตสึ: "ชั้นจะสู้เอง....ในเมื่อตอนนี้ไม่ต้องตามหาพลังสถิตย์ร่างเก้าหางแล้วนี่..."

มาดาระ: "เซ็ตสึ เป็นไปไม่ได้หรอกที่เธอจะจับตัวนารุโตะได้ เธอไม่ใช่สายต่อสู้ และระดับเก้าหางก็เกินกำลังเธอด้วย..."

มาดาระ: "เก้าหางจะต้องสู้กับซาสึเกะ...คงจะสนุกน่าดูเชียว"

มาดาระ: "อีกอย่าง ชั้นกำลังนึกถึงเจ้าปีศาจฉลามนั่นอยู่... ว่าจะไปที่นั่นซะหน่อย"

นารุโตะเดินตรงไปทางซาสึเกะ

คาคาชิ: "นารุโตะ!"

นารุโตะ: "อื้ม...ผมมีอะไรบางอย่างอยากบอกกับซาสึเกะ"

โทบิ: "ไปกันเถอะซาสึเกะ"

ซาสึเกะ: "...เดี๋ยว"

โทบิ: "...?"

นารุโตะ: ...

ซาสึเกะลุกขึ้นยืน

นารุโตะ: "ซาสึเกะ...ชั้นยังจำ..เรื่องที่นายบอกชั้นที่หุบเขาสิ้นสุดเกี่ยวกับนินจาชั้นระดับท๊อปได้..."

ซาสึเกะ: ...

[b]ย้อนกลับไปในตอนนั้น[/b]

[i]ซาสึเกะ: "นั่นคือถ้านายและคู่ต่อสู้ของนายเป็นนินจาระดับท๊อปด้วยกันทั้งคู่ นายจะสามารถอ่านความคิดของอีกฝ่ายได้ชั่วขณะที่กำปั้นของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรเลย... ตอนนี้นายยังไม่แน่ใจตัวเอง...ใช่มั้ยล่ะ นารุโตะ ?"

นารุโตะ: "นายอ่านความคิดของชั้นได้? ข้างในตัวชั้นนี่นะ!"[/i]

ตัดมาที่ปัจจุบัน

นารุโตะ: "ทันทีที่ปะทะกันตรงๆ...ตอนนี้ชั้นรู้แล้ว เราก้าวมาเป็นนินจาระดับท๊อปแล้ว... ทั้งชั้นและก็นาย"

นารุโตะ: "ซาสึเกะ...ชั้นกับนาย เราสามารถอ่านความคิดของกันและกันได้จริงๆ...ข้างในนี้"

นารุโตะ: "ไงl...แล้วนายก็รู้ใช่มั้ยล่ะ? ถ้าชั้นกับนายสู้กันจริงๆละก็..."

คาคาชิ: ...

ซากุระ: ...?

นารุโตะ: "...เราตายทั้งคู่แน่"

ซาสึเกะจ้องหน้านารุโตะ

ซากุระ: ?!

คาคาชิ: ...!

เซ็ตสึ: ...?

โทบิ: ...

นารุโตะ: "เมื่อนายเข้าโจมตีโคโนฮะ ชั้นก็จะสู้กับนาย...ความเกลียดชังพานายมาถึงขั้นนี้...และต่อไปมันก็จะพุ่งตรงมาที่ชั้น"

นารุโตะ: "ชั้นจะเป็นคนรับความเกลียดชังนั่นเอง! มันเป็นหน้าที่ของชั้น!"

นารุโตะ: "ชั้นจะร่วมแบกรับความเกลียดชังนั่นกับนาย  แล้วเราก็จะตายด้วยกัน!"

ซาสึเกะกัดฟันกรอด

ซาสึเกะ: "นี่มันอะไร...? นายคิดจะทำอะไรของนาย?! ทำไมต้องมายึดติดกับชั้นขนาดนี้ด้วย!?"

นารุโตะ:...

นารุโตะ: "เพราะชั้นเป็นเพื่อนนายไง!!"

นารุโตะ: "ซาสึเกะ..นายกับชั้นเข้าใจกันดี...มันต้องเป็นอย่างนั้นไม่ผิดแน่! ชั้นรู้มาตั้งแต่ชั้นเจอนายหนแรกแล้ว! เมื่อกี้เราเข้าใจกันได้ผ่านกำปั้นของชั้นกับนาย ไม่ผิดแน่! ชั้นบอกได้เลยว่าตอนนี้เราทั้งคู่เป็นนินจาระดับท๊อปแล้วแน่นอน!"

นารุโตะ: "ชั้นยังไม่ยอมแพ้หรอกน่า! ชั้นจะพูดและก็พูด และจะไม่หยุดพูดให้นายฟังด้วย!"

นารุโตะ: "เหะ...แต่ไอ้ชั้นก็พูดได้ห่วยซะขนาดนี้ ดูจะเทศน์อะไรนายไม่ไหวหรอกจริงมั้ย?"

นารุโตะ: "ฮี่ฮี่ฮี่....ถึงเราทำแบบนั้นจริงๆ และจุดจบจะต้องตายกันทั้งคู่.... มันก็ไม่เห็นมีอะไรต่างกันเลยระหว่างนายในฐานะอุจิวะ กับชั้นในฐานะพลังสถิตย์ร่างเก้าหาง"

นารุโตะ: "พวกเราจะไม่ต้องแบกรับภาระอีกต่อไป...ชั้นเข้าใจดีเลย!"

ซากุระ: "นารุโตะ...นาย..."

ซาสึเกะ: "ชั้น...ไม่เปลี่ยนใจแน่! นายไม่ได้เข้าใจอะไรชั้นเลยซักนิดเดียว...!"

ซาสึเกะ: "ชั้นต้องไม่ตาย...คนที่ต้องตายน่ะ คือนายต่างหาก!"

คาคาชิ: "นารุโตะ พอแค่นี้เถอะ ชั้นจะเป็นคนสู้กับซาสึเกะเอง...ความฝันสูงสุดของเธอคือตำแหน่งโฮคาเงะไม่ใช่รึ...เธอจะตายเพื่อแค่จะหยุดซาสึเกะ-"

นารุโตะ: "จะให้ผมเป็นโฮคาเงะที่ขนาดเพื่อนตัวเองคนเดียวยังช่วยไว้ไม่ได้งั้นรึไงล่ะ!?"

นารุโตะ: "ผมจะสู้..."

นารุโตะ: "กับซาสึเกะ!!"

จบตอนค่ะ!!